Να λοιπόν που άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της. Και ετοιμαζόμαστε για το 2015... Τι προσμένουμε από αυτό; Τι θα μας φέρει; Ευχές για όλα τα καλά και να μην συμβεί τίποτα κακό.... Να χαιρόμαστε τα παιδιά μας! Τα παιδιά όλου του κόσμου έχουν πάντα προτεραιότητα. Αυτή είναι η ζωή, ο κόσμος... Παντού βλέπουμε τα λάθη των μεγαλυτέρων να παιδευουν τις νέες γενιές. Πάντα οι πολλοί πληρώνουν τα λάθη των λίγων.
Τα παιδιά είναι εύπλαστα, αληθινά, ευαισθητα, ζωντανά και φρέσκα. Το μυαλό τους και η ψυχή τους έτοιμα να δεχθούν γνώσεις και εμπειρείες... Τα παιδιά μπορούν να μας διδάξουν, να δώσουν αθώα χαμόγελα και να μας πλυμμηρίσουν αυθεντικές εικόνες. Είναι όμως δεδομένο ότι θα μεγαλώσουν στον δικό μας κόσμο... Πρέπει να σεβαστούμε τα παιδιά...
Για τα παιδιά μου μαζεύω γνώσεις, νομίζοντας ότι έτσι θα έχω μια παρακαταθήκη να τους αφήσω. Κάτι για να θυμούνται από την ιστορία, κάτι για να θυμούνται από μενα, κάτι για να θυμούνται από παλαιότερες γενιές. Η αγωνία του γονιού δεν θα τελειώσει ποτε και μόνο ο γονιός το νιώθει αυτό.
Και ο καθένας θέλει το καλύτερο για το παιδί του, όπως εκείνος νομίζει το καλύτερο... Μα το παιδί θα αγαπάει πάντα το παιχνίδι και τη διασκέδαση, την χαρά και την απόλαυση... Και καλά θα κάνει γιατί τι νόημα έχει να μην απολαμβάνεις την κάθε στιγμή της ζωής; Ποιός ο λόγος να ζούμε μέσα στο άγχος και την στεναχώρια; Το παιδί ξέρει το νόημα της ζωής! Ναι, αυτό ακριβώς που έχουμε εμείς χάσει...
Επειδή λοιπόν ο κόσμος μας καταστράφηκε, έχασε τις αξίες του, επειδή αποτύχαμε παρότι χρησιμοποιήσαμε κάθε φυσικό και τεχνητό μέσο για να φτιάξουμε ένα ιδανικό κόσμο για την σωστή και ασφαλή διαβίωσή μας, προσπαθούμε τώρα να οπλισουμε τα παιδιά μας έτσι ώστε να επιβιώσουν μεγαλώνοντας. Αν είναι μάλιστα δυνατόν να διακριθούν και από το πλήθος...
Η αυτοκριτική ομως πρέπει να είναι σωστή, σοβαρή και αμείλικτη! Αποτύχαμε! Και αποτύχαμε και ως μονάδες και ως σύνολο. Εχουμε τα πάντα. Και όμως δεν κάναμε τίποτα... Ας είναι αυτή την ύστατη στιγμή να προσπαθήσουμε ακόμη πιο δυνατά, να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο, μια καλυτερη πατρίδα για τους αυριανούς πολίτες....
Ξέρω ήδη πως χρωστάω πολλα στην κόρη μου. Ξέρω πως με έκανε να συνειδητοποίησω κάποια πράγματα χωρίς να καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια. Δεν με έκανε απλά μπαμπά μα και κοινωνό της γενιάς μου που θα κληροδοτήσει αξίες και πρότυπα και συμπεριφορές στην επόμενη γενιά... Και μαζι με το γιο που ήρθε μετά έδεσε το γλυκο!
Δυστυχώς πρέπει να αναθρέψουμε τα παιδιά μας σύμφωνα με τον κόσμο που θα τους δώσουμε. Αλλά μακάρι να βρουν το σθένος να τον αλλάξουν... Και μακάριοι όσοι είναι δίπλα τους σε αυτή τους την προσπάθεια....
Τα παιδιά είναι εύπλαστα, αληθινά, ευαισθητα, ζωντανά και φρέσκα. Το μυαλό τους και η ψυχή τους έτοιμα να δεχθούν γνώσεις και εμπειρείες... Τα παιδιά μπορούν να μας διδάξουν, να δώσουν αθώα χαμόγελα και να μας πλυμμηρίσουν αυθεντικές εικόνες. Είναι όμως δεδομένο ότι θα μεγαλώσουν στον δικό μας κόσμο... Πρέπει να σεβαστούμε τα παιδιά...
Για τα παιδιά μου μαζεύω γνώσεις, νομίζοντας ότι έτσι θα έχω μια παρακαταθήκη να τους αφήσω. Κάτι για να θυμούνται από την ιστορία, κάτι για να θυμούνται από μενα, κάτι για να θυμούνται από παλαιότερες γενιές. Η αγωνία του γονιού δεν θα τελειώσει ποτε και μόνο ο γονιός το νιώθει αυτό.
Και ο καθένας θέλει το καλύτερο για το παιδί του, όπως εκείνος νομίζει το καλύτερο... Μα το παιδί θα αγαπάει πάντα το παιχνίδι και τη διασκέδαση, την χαρά και την απόλαυση... Και καλά θα κάνει γιατί τι νόημα έχει να μην απολαμβάνεις την κάθε στιγμή της ζωής; Ποιός ο λόγος να ζούμε μέσα στο άγχος και την στεναχώρια; Το παιδί ξέρει το νόημα της ζωής! Ναι, αυτό ακριβώς που έχουμε εμείς χάσει...
Επειδή λοιπόν ο κόσμος μας καταστράφηκε, έχασε τις αξίες του, επειδή αποτύχαμε παρότι χρησιμοποιήσαμε κάθε φυσικό και τεχνητό μέσο για να φτιάξουμε ένα ιδανικό κόσμο για την σωστή και ασφαλή διαβίωσή μας, προσπαθούμε τώρα να οπλισουμε τα παιδιά μας έτσι ώστε να επιβιώσουν μεγαλώνοντας. Αν είναι μάλιστα δυνατόν να διακριθούν και από το πλήθος...
Η αυτοκριτική ομως πρέπει να είναι σωστή, σοβαρή και αμείλικτη! Αποτύχαμε! Και αποτύχαμε και ως μονάδες και ως σύνολο. Εχουμε τα πάντα. Και όμως δεν κάναμε τίποτα... Ας είναι αυτή την ύστατη στιγμή να προσπαθήσουμε ακόμη πιο δυνατά, να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο, μια καλυτερη πατρίδα για τους αυριανούς πολίτες....
Ξέρω ήδη πως χρωστάω πολλα στην κόρη μου. Ξέρω πως με έκανε να συνειδητοποίησω κάποια πράγματα χωρίς να καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια. Δεν με έκανε απλά μπαμπά μα και κοινωνό της γενιάς μου που θα κληροδοτήσει αξίες και πρότυπα και συμπεριφορές στην επόμενη γενιά... Και μαζι με το γιο που ήρθε μετά έδεσε το γλυκο!
Δυστυχώς πρέπει να αναθρέψουμε τα παιδιά μας σύμφωνα με τον κόσμο που θα τους δώσουμε. Αλλά μακάρι να βρουν το σθένος να τον αλλάξουν... Και μακάριοι όσοι είναι δίπλα τους σε αυτή τους την προσπάθεια....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου