Γραμμα προς την κορη μου

Ειναι πλεον Ιανουαριος 2015.  Αργα το βραδι, αλλο ενα βραδυ στη φυλαξη. Δουλευω φυλακας εξω απο ενα σπιτι στη Βουλα. Εσυ κοιμασαι μικρη μου πριγκιπεσα. Ή γκιπιπισα οπως σου αρεσει να το λες... Τα βραδια συνηθως δουλευω και δεν κοιμαμαι σπιτι μαζι σας... Η δουλεια μου ειναι τετοια που δεν φερνω πολλα λεφτα στο σπιτι. Η μαμα βγαζει περισσοτερα απο μενα. Δουλευει πρωι εκεινη, σε μια δουλεια που την ξεκινησε πολλα χρονια πριν ο μπαμπας της...
Δεν εχει γνωρισει η μαμα την αβεβαιοτητα του να αλλαζεις δουλεια καθε λιγο και λιγακι... Εγω δυστυχως δεν ημουν ποτε σταθερος στα εργασιακα... Παντα ψαχνομουν και πολλες φορες εμεινα ανεργος... Ασχημο πραγμα αυτο. Νιωθεις λιγος οταν δεν δουλευεις... Ο ανθρωπος αλλαζει μεγαλωνοντας μικρη μου. Ασχημαινει, ξεχναει, χαλαει... Χανει αυτη τη νεανικη φρεσκαδα!

Μαλλον εχω χασει λοιπον πολλα μεγαλωνοντας... Αν και περασα ομορφα παιδικα χρονια, παρολα αυτα το μεγαλυτερο δωρο στη ζωη μου ηρθε με τη γεννηση σου. Ποτε δεν φανταζομουν οτι θα ενιωθα τοσο ομορφα για σενα. Ενιωσα την αιωνια ανιδιοτελη αγαπη για σενα, ενα συναισθημα απεριγραπτο. Εισαι οτι αγαπω περοσσοτερο και ειμαι πολυ περηφανος γι αυτο. Γιατι πραγματικα αξιζεις καθε αγαπη.

Οφειλω ομως να παραδεχτω σε σενα και τα μειονεκτηματα μου μια που πιστευω οτι μονο εσυ αξιζει να τα μαθεις... Μεσα μου υπαρχει παντοτε μια διαρκης παλη. Ειμαι ανθρωπος ανησυχος και περηφανος... Οταν καποιος με εξετασει επιφανειακα δεν θα καταλαβει γιατι... Εχω εναν περηφανο και παραξενο εγωισμο λες και ειμαι παιδι... Εχω απαιτησεις απο τους κοντινους μου ανθρωπους και πολλες φορες νομιζω οτι ολοι θα επρεπε να σκεφτονται οπως εγω.

Ομως εχω απογοητευθει πολυ απο τους ανθρωπους και πολλες φορες αποζητω την μοναξια. Δεν ειμαι αντικοινωνικος οπως καποιοι νομιζουν. Αν εχω καλη διαθεση αποζητω την παρεα, αν ομως οχι δεν θελω κανεναν... Δεν αντεχω τα πρεπει δεν μπορω να φερομαι ετσι ωστε να ευχαριστω καποιους... Για αυτο και ευκολα με παρεξηγουν οι αλλοι....

Δεν εχω καταφερει λοιπον να κανω και τιποτα σπουδαιο στη ζωη μου... Εγινα 41 χρονων και ακομη ψαχνω δουλειες ... Ακομη διαβαζω, εχω ενδιαφεροντα, εχω διαθεσεις και λυπες αλλα αν καποιος με ρωτησει τι ειναι το πιο σημαντικο που εκανα ....
Μα το πιο σημαντικο που εκανα εισαι εσυ! Κι εχω τοσα ονειρα για σενα.. Σε παρατηρω, πως μιλας, πως  φερεσαι, πως γκρινιαζεις.... Και ειμαι τοσο περηφανος! Εισαι τοσο καλη, τοσο αγνη τοσο γλυκια που πραγματικα το ξερω ηδη πως αν και μικρη εισαι πολυ καλυτερη απο μενα!

Παντα προσευχομαι για σενα και ποναω πολυ οταν δεν εισαι καλα. Μακαρι να μπορουσα να σου δειξω την φωτεινη πλευρα της ζωης. Ομως μονη σου τελικα θα βρεις αυτο που γεμιζει εσενα.
Ευχομαι να ζησω οσο μπορω για να σε βλεπω να μεγαλωνεις και να σε παρατηρω, να σε προσεχω.

Υπαρχουν ακομη στιγμες που οταν ειμαστε οι 2 μας στο σπιτι, παιζουμε κι εσυ θες κι αλλο παιχνιδι, κι αλλο κι αλλο κι εγω κουραζομαι... Συγνωμη μωρο μου που κουραζομαι. Ξερω οτι θα μπορουσα να ειμαι και καλυτερος. Συγνωμη. Εχω κανει λαθη, κατι υπαρχει παντα που με κραταει πιο πισω απο κει που θα ηθελα να ειμαι... Μερικες φορες νιωθω αυτη την ευθυνη να με κυνηγαει... Να με κουραζει...

Συγνωμη που δεν ικανοποιησα καποια ονειρα σου. Συγνωμη που δεν διατηρησα παντα το χαμογελο στα χειλη σου. Η χαρα σου θα επρεπε να ειναι ιερη μου υποχρεωση. Και ειναι. Αλλα δεν τα καταφερνω παντα... Απογοητευομαι... Κουραζομαι... Φταιω... Θα προσπαθησω παλι...

Σ´ενα σπιτι που θα επρεπε να ειναι η βαση για την οικογενειακη σου θαλπωρη και την υγιη αναπτυξη σου, εγω νιωθω λιγο απομερος, λιγο μονος... Μονο εσενα εχω, μονο εσενα λατρευω, μονο για σενα υπαρχω εκει... Εσυ και ο μπεμπης εισαστε τα παντα. Συγνωμη που σε μαλωνω οταν τον χτυπας... Ειναι το αιμα σου ομως και ευχομαι να αγαπηθειτε περισσοτερο μεγαλωνοντας...