Ο άνθρωπος...

 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος....
Ένα ον που ζει κυριολεκτικά και μεταφορικά στον κόσμο του... Αν ψάξεις θα βρεις ότι εμείς οι άνθρωποι ειμαστε απειροελάχιστοι. Κόκκος άμμου πάνω στον πλανήτη μας, μα και αυτός ο πλανήτης μας η γη, κόκκος αμμου μέσα στο αιώνιο σύμπαν. Το ηλιακό μας σύστημα μαζί με χιλιάδες άλλα, αποτελεί τον γαλαξία μας και κυκλοφορούν χιλιάδες γαλαξίες εκεί εξω...

Κι όμως, τα μικρά καθημερινά μας ανθρώπινα προβλήματα αποτελούν την καθημερινή μας απασχόληση... Είμαστε εκούσια βουτηγμένοι στον μικρόκοσμό μας. Ζούμε την ζωούλα μας.
Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον για αυτή, γνωριζοντας πως υπάρχει και κάτι παραπάνω...

Μην υποτιμάς όμως την προσωπικότητα του ανθρώπου. Είναι ικανός για πολλά. Για πάρα πολλά. Στην πορεία της ανθρωπότητας είναι πραγματικά άξιο απορίας πως μπόρεσε να κάνει τόσα πολλά εγκλήματα αλλά και θαύματα ο μικρός ανθρωπάκος, τόσο ομαδικά όσο και ατομικά.
Η ιστορία γράφετε καθημερινά, από όλους και για όλα. Είναι βεβαίως ανθρωποκεντρική. Έστω κι έτσι μπορεί να μας διδάξει πολλα...
Ο θησαυρός είναι πάντα καλά κρυμμένος και περιμένει αυτόν που θα μοχθήσει πραγματικά για να τον βρει...

Μην ξεχάσεις ποτέ ότι υπάρχει πλούτος γνώσεων στους αρχαίους Έλληνες, στους μεγάλους αυτούς προγόνους μας, που μας άφησαν σπουδαία παρακαταθήκη. Στα σχολεία τους λησμονούν. Δεν θα μάθεις εκεί την αλήθεια... Η παιδεία είναι τυποποιημένη. Εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς, όχι όμως τους δικούς σου.

Είναι ανώφελο να πιστεύει κάποιος ότι υπάρχει ζωή μόνο πάνω στη Γαία. Υπάρχει σίγουρα κι αλλου.   Ομως η ανθρωπότητα είναι κάτι που απασχολει, και βέβαια όχι μονο η διαιώνιση του είδους αλλά και η όσο το δυνατόν βελτίωση του...

Είναι ´απειρη η δεξαμενή της γνωσης και η γνώση είναι δυναμη...